เสาร์นี้มีเรียนว่ายน้ำเหมือนเคย
คุณครูไม่โดด พี่ทิมไม่โดด

เห็นสระว่ายน้ำแล้วพ่อกับแม่อยากกระโดดลงน้ำด้วยจังเลย
อากาศช่วงนี้ร้อนมากๆ ร้อนจนแทบบ้า
ถ้าไม่ติดว่า น้องเมนส์มา ป่านนี้เราอาจจะได้ไปลั๊นล๊ากันริมทะเลแล้ว

แม่นั่งรอพี่ทิมว่ายน้ำแล้วก็ดูพี่ทิมไปด้วย
พี่ทิมขี้โม้ให้ครูฟังอีกแล้ว
"อาทิตย์ที่แล้วไปว่ายน้ำเดอะมอลล์ 555
พี่ทิมร้องเพลงพี่บี้ได้นะ บลาๆๆๆ"

อ้อ คุณแม่เห็นพี่ทิมกระโจนน้ำ ตีขา ดำน้ำไปหาคุณครูได้แล้ว
อีกไม่นานน่าจะลอยตัวได้เนอะ
แต่เวลาพี่ทิมดำน้ำ ก้นโด่งเชียว 555
คุณครูเตือนแล้วเตือนอีก

พูดถึงพี่บี้ ช่วงนี้พี่ทิมช๊อบ ชอบ พี่บี้เหลือเกิน
พี่เบิร์ดตกกระป๋องไปเลย
ขึ้นรถเมื่อไหร่ "พ่อค๊าบ~ พี่ทิมอยากฟังพี่บี้"
ถ้าได้เปิดเมื่อไหร่ล่ะก็ 2 รอบเป็นอย่างต่ำ หุหุ

เมื่อวานกลับมาจาก รร. อารมณ์ดีเหลือเกิน
แม่เอางานลงไปที่ออฟฟิศข้างล่างเฝ้าพี่ทิม
ส่วนพี่ทิมนั่งเล่นโดว์ไป
ร้องเพลงโชว์ป้าเปี๊ยกกับพี่ฟ้าลั่นออฟฟิศเลย
เห็นแล้วก็ขำไม่ได้ 
พี่ทิมบอกแม่ว่าพี่ทิมอยากเป็น "นักร้อง"
แต่บางวันพี่ทิมก็บอกว่าอยากเป็น "นักประดิษฐ์"

จะเป็นอะไรก็ได้ ขอให้เป็นคนดีนะคั๊บ


 

14 มีนาคม 2550

วันนี้พี่ทิมกลับมาจากโรงเรียน แม่แอบเห็นว่าขาพี่ทิมมีแผลนะ
มีรอยถลอกที่หัวเข่า กับข้อเท้า ตรงข้อเท้าบวมขึ้นนิดหน่อย

แม่ : "พี่ทิมค๊าบ ขาไปโดนอะไรมาลูก"
พี่ทิม : "พี่ทิมหกล้มที่บันได"
แม่ : "เจ็บมั้ยเนี่ย"
พี่ทิม : "เจ็บสิ"
แม่ : "ใครทำอ่ะ เพื่อนแกล้งเหรอ?"
พี่ทิม : "เพื่อนไม่แกล้งหรอก พี่ทิมหกล้มเอง"
แม่ : "แล้วพี่ทิมร้องไห้ป่าว"
พี่ทิม : "ไม่ร้องหรอก ก็พี่ทิมทำเอง"
แม่ : "อู้ว เก่งจังเนอะ"
พี่ทิม : "ใช่แล้ว พี่ทิมเก่ง ไม่ร้องหรอก"
แม่ : -_-"

เห็นพี่ทิมเจ็บ ถึงจะนิดหน่อย แต่แม่ก็อดสงสารหนูไม่ได้จริงๆ
ถึงหนูจะดูไม่ได้ใส่ใจกับแผลนั่นสักเท่าไหร่
แต่คิดว่าคนเป็นแม่ทุกคน เห็นลูกมีแผลก็อดไม่ได้แน่ๆ เนอะ
น่าสงสารจังเลย ขอให้หายไวๆ นะค๊าบ

ปล. ชุดใหม่ ยังไม่ได้ซักเลย เห่อมากๆ ตัวใหญ่สุดๆ
ไซด์เล็กมานไม่มีนี่นา



********

เมื่อวานไปนั่งสังเกตุที่คอกของโซอี้กับต้า เอ...เริ่มรู้สึกแปลกๆ
ตัวมันอ้วนๆ กลมๆ นะ หรือว่ามันจะท้อง
เพราะช่วงนี้มันก็เริ่มโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันและ

เจ้าตัวผู้เริ่มตีลังกาน้อยลง ตอนแรกมันติงต๊องมากๆ
ตลกจริงๆ ชอบตีลังกาโชว์ประจำ พี่ทิมนั่งดูไปขำไปได้ทุกวัน
แต่ตอนนี้เป็นหนุ่มเริ่มมีมาดแล้ว

แต่ก็ยังดีกว่าเจ้าทิมมี่กับนายอง ดุชะมัด แหย่มือลงไปโดนกัดแน่ๆ
คราวก่อนแม่ไม่ทันมอง เอาอาหารให้ มันกระโดดกัดนิ้วซ้า เลือดไหลเลย
ที่เป็นอย่างนี้ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะช่วงแรกๆ ที่ได้มา
พี่ทิมเห่อ อยากเล่นด้วย ชอบไปจับ ไปแกล้งมันประจำ มันเลยดุ?
แต่เจ้าสองตัวที่เอามาทีหลังนี้ ยังน่ารักดีอยู่
ตอนนี้พี่ทิมเริ่มรู้แล้วว่าต้องเล่นกันมันยังไง

เบี้ยวไดมาหลายวัน งานยุ่งมั่กๆ ลูกจ๋า
ขออัพย้อนหลังนะคั๊บ

วันที่ 10 มีนาคม 2550

วันนี้พ่ออยากจะไปดูงานประมงที่เดอะมอลล์บางกะปิ
ส่วนแม่งั้นๆ แหละ พักหลังมานี้ดูแต่สัตว์ โดยเฉพาะสวนสัตว์จตุจักร
เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็เพิ่งไปเขาดิน เลยขอบาย
แต่วันนี้แม่จะพาพี่ทิมไปสวนน้ำแทน อิอิ
จริงๆ วันนี้พี่ทิมมีเรียนว่ายน้ำตอนเย็นนะ แต่ครูโดด
พี่ทิมได้ไปเล่นน้ำที่สวนน้ำเป็นครั้งแรก สนุกมั่กๆ

แต่วันนี้ รองเท้าพี่ทิมหาย รองเท้าอุลตร้าแมนไฟกระพริบคู่โปรด
แม่เพิ่งซื้อให้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง เผลอแป๊บเดียวเท่านั้นจริงๆ
แม่วางไว้ที่พื้นตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า พอออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
หอบพี่ทิม หอบกระเป๋า หอบเสื้อผ้าออกมา ลืมแต่รองเท้า
หันดูอีกทีมีคนเข้า ก็เลยเก็บกระเป๋าต่อ
พอนึกได้หันไปดูอีกที มันหายไปแล้ว
พี่ทิมเกือบไม่สนุกแล้วสิ พอรู้ว่ารองเท้าหาย
ทำท่าจะร้องไห้ จะเอาตำรวจมาจับโขมย บลาๆๆๆๆ
แต่พอลงน้ำได้ก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ดำผุดดำว่ายสนุกสนาน
ให้แม่พาขึ้นสไลเดอร์ตัวสูง ติดใจมากๆ ขึ้นหลายรอบจนแม่ไม่ไหว
ขี้เกียจขึ้นบันได้อ่ะ ตึก 4 ชั้นเชียวนะลูก

วันนี้แม่เลยได้สังเกตุเห็นว่าพี่ทิมดำน้ำได้แล้ว
แต่ยังลอยตัวไม่ได้ ยังต้องใส่ห่วงแขนอยู่
แล้วก็ดำน้ำตีขา กลั้นหายใจได้แล้ว
ดีใจด้วยนะคั๊บ อีกหน่อยคงจะว่ายเก่งมากขึ้น
ถ้าไม่ขยันโดดเรียนเหมือนปีที่แล้ว เปื่อยเที่ยว โดดประจำ หุหุ

**************

วันที่ 11 มีนาคม 2550

งานโรงเรียน "พิธีจบการศึกษาและงานปิดภาค"
งานนี้พิเศษหน่อยตรงที่ย้ายสถานที่จากปกติจัดที่โรงเรียน เปลี่ยนเป็นโรงแรม

วันนี้พี่ทิมตื่นเช้ากว่าแม่เหมือนเคย "แม่ตื่นๆ เด๋วพี่ทิมสายน๊า"
แง๊ เผลอแป๊บเดียว 7 โมงแล้วเหรอ ง่วงๆ แต่ก็ต้องตื่น
วันอาทิตย์น่าจะได้ตื่นซัก 9 โมง ฮือๆ
จัดแจงอาบน้ำแต่งตัว ทานข้าวเรียบร้อย
ในการ์ดบอกงานเริ่ม 8.30 แต่...
8.30 เราออกจากบ้าน โรมแรมใกล้แค่เอื้อม พ่อซิ่ง 5 นาทีก็ถึ๊งลูกจ๋า

พอไปถึงโรงแรมตามคาด ยังไม่เริ่มคั๊บ
ผปค. ยังมากันไม่ครบ เก้าอี้เหลือเพียบ
เราเดินดูผลงานเด็กๆ ที่ครูจัดโชว์ มีของพี่ทิมด้วย
พี่ทิมอวดด้วยความภูมิใจ
แต่แม่ขำตัวผีเสื้อของพี่ทิมน่ะ
แม่จำได้ว่าวันนั้นครูให้เอาดินน้ำมันไปโรงเรียน
แต่ที่บ้านเราไม่มีดินน้ำมันเลย แม่ขี้เกียจออกไปหาซื้อด้วย
แม่เลยเอาแป้งโดว์ที่แม่ทำเองนี่แหละ ใส่กระปุกไปให้
ผีเสื้อของพี่ทิมมันเลยไม่เหมือนเพื่อนๆ
จากโดว์สีน้ำเงินกลายเป็นโดว์ขึ้นรา สีเทาๆ น่าสงสารผีเสื้อพี่ทิมจัง



วันนี้พี่ทิมมีแสดงบนเวทีหลายรายการ
เพราะนักเรียนที่โรงเรียนมีน้อยนิด เด็กๆ เลยได้แสดงกันเต็มที่
ทุกคนได้ขึ้นเวที สนุกสนาน
โชคดี (ของแม่) ที่ไม่ต้องซื้อชุดสำหรับแสดงให้พี่ทิม
เพราะที่โรงเรียนเตรียมไว้ให้หมด
แม่จำได้ว่าสมัยที่คุณแม่เรียนอนุบาล ชอบมากๆ เลย งานโรงเรียน
งานไหนงานนั้น ฉันขึ้นตลอด 555
ลำบากคุณยายไง คุณยายต้องไปเดินพหุรัดหาชุดไทย ฯลฯ มาให้
มีค่าตัดชุดบ้าง ค่าเครื่องประดับบ้าง แต่คุณยายก็ชอบนะ ไป
ดูทุกงานนั่นแหละ

ที่พิเศษนอกจากแสดง วันนี้พี่ทิมได้รับรางวัลเรียนดีของชั้นอนุบาล 1
คุณแม่แอบตกใจนิดๆ แหะๆ
ไม่ใช่ดูถูกพี่ทิมนะครับ แต่ไม่คิดว่าจะได้ ถึง นร.จะน้อยก็เถอะ
เห็นพี่ทิมเป็นเด็กเฉยๆ แต่ครูบอกว่าอยู่โรงเรียนน่ารักมาก (ไม่เชื่ออีกแล้ว)
แต่เอาเถอะ ได้แม่ก็ดีใจด้วย
อีกไม่นาน แม่จะเริ่มติวสอบสาธิตสำหรับปีหน้านี้ (คิดว่านะ)

ตอนนี้ขอเคลียร์งานและอื่นๆ ซะก่อน ถ้าไม่ขี้เกียจก็อีกไม่นานนะลูก
ขอให้พี่ทิมให้ความร่วมมือและเป็นเด็กดีเหมือนอยู่ที่โรงเรียนด้วย
ไม่งั้นเราได้ทะเลาะกันแน่ๆ เพราะคุณครูแม่ไม่ค่อยใจดีเหมือนครูแอ๊ดหรอก
แต่จะสอบได้ไม่ได้ แม่ไม่ซีเรียส ขอให้พี่ทิมตั้งใจก็โอเค
ติวไว้เฉยๆ ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เนอะๆ
ปิดท้ายด้วยไอศครีมอร่อยๆ ของวันนี้